Вака се пишува поезија

Не се будам

Одам на работа

Ги бројам мртвите

Стрелките на часовникот

Што ми ги ставаат в скут

Ги именувам празнините

Меѓу забите

Светот ме живее

Еден ден уште

Си персираме

Одам в кревет кога

Чувствувам сум го уморила

Вака јас пишувам поезија

Градот

Погледни ја мојата река како змија од уморно сребро
Моите бронзи како пломби на омразен заб
Моите плажи кои со мирис се лепат за тебе
Мојот брод без капетан

Погледни ме како играм по калдрмата
Во `63 толку се занесов што се отворив сам
Погледни како за вас го чувам часовникот од времето
Под стапалата, јас онолцкав, кријам град Голијат

Вие, урбани магови, во вашите пештери на катови
Ме оставате надвор каде птиците уште само
Како пчели ви ги збираат гласовите
од улиште до улиште
од улиште во улиште
А тие прозорци очи урокливи се
Оти ми го сечат небото на стаклени залаци
Каде в зима со гранки соголени
Се јавувам како астматичар на рендгенски снимки

„Градот невозможен, непостоен, сонет
сронет во саѓосан поучен спомен
Градот разграден, ограден, огрден од себе
На изгрејсонце се обиде да ме заведе
Во разговорите меѓу долгите нозе на убавиците
Каде се чуваат мислите на заљубените момчиња
Кои купуваат погрешни билети на станиците.

Градот кој ме заведе вечерта
изгубен во луѓето кои се движеа
како лепак и песна на ластовичка.“

Таа – Анте Поповски

Никојпат не е таа сама.
Таа се две: онаа која бесконечно молчи
и онаа која го слуша моето молчење.

Никојпат не е таа сама.
Таа се две: онаа која бесконечно чека
и онаа која влегува во своето чекање.

Никојпат не е таа сама.
Таа се две: онаа што е распната
и онаа која ги кове клинците врз себе.

Оваа песна до бесконечности продожува
зашто никојпат не е таа сама:
сама се чита – сама се пишува

Сама себеси врата – сама себеси клуч

Мојот љубовник е чудовишен ангел

Мојот љубовник е чудовишен ангел кога заспива
Сенката започнува да му нараснува со секое издишување
Во 2:35 Тој е Спалната
Ги отворам трите врати на едната соба
Звуците од улиците исплашено ги плазат јазиците
Но, не се осмелуваат да влезат

Мојот сакан е Насмеан Буда кога спие
Главата ги прегнува молкот и мракот и ги пика под перница
Пред денокршење си ги ставам белите дробови во фрижидер
Се надевам дека ова ќе му е доволна казна
за никогаш повторно
да не се осмели
да ме напушти в сон

Мојот драг е дремливиот К`тулу од Папрадиште
Очите ги џвакаат душеците
Пред будење ги плукаат пердувите
Му ги газам ушите за да мисли дека стои кога лежи

Во утринската чинија
ми раскажува
како правилно се обессеменуваат калинки
Се допираме
како странец
на кој е најпаметно да му веруваме
Двајцата знаеме дека има пиено речно
Ждрига што значи дека е време за работа
Излегува на ќошот и се соблекува
78-годишната комшивка вреска
Седнувам да го довршам цртежот
Во полумрачниот кревет
неговата сенка
ми ги покажува контурите на вчерашниот сон
Се смешка, ми ги јаде боите
сè додека прстите не ми потрнат

Така тој рече…

На убиецот му олесна кога дозна дека цајканот го сторил тоа.

Евгенија Гранде во продавница за миленици

Солзи надоаѓаат со одлучност на чекан. Зајак џвака зелен лист на презреан стоицизам. Папагал ниша глава на заинтересиран посетител на зоолошка. Сивоглав сопственик нуди сивообоен кучеки бисквит. Пат кон дома во стисок. Тврдост која ветува сигурност. Потоа спиење.

часовници

заедно почнавме вака
знаејќи дека сме обични
знаејќи дека љубовта ни е просечна
знаејќи дека среќата ни е секојдневна

одлучивме следно
да не ги споделуваме омилените работи
да не ги валкаме со сеќавања за нас

превентивно
чуваме потсетници за работите во кои уживаме
запишуваме парчиња облека
што не смееме да ги носиме кога сме заедно
книги и филмови кои треба да ги штитиме
од минатото што ќе дојде

оти душите ќе ни побрзаат со ветувања
што телата не можат да ги одржат
оти од претераната дентална хигиена
ги доведов забите до расипување
оти твоите рани симптоми на остеопороза
се погласни од нашите усни на допирање

оти дури и да сме од ѕвезден прав љубовници отелотворени
тоа се и сите останати
а правта се расфрла и го тера ветерот на кивање и болки

можеби пред да се срониме
ќе се залепиме еден за друг
како мувла на отстојан леб
заљубени и во години
шизофрени и подзаборавени
со болен ум
и радосно срце
низ очила со диоптер
ќе го гледаме светот розово
ќе бараме мапи од овој град
каде сме ги поминале животите
но каде пристигнуваме секој ден
искусувајќи го за прв и последен пат
оти телата никогаш не ни забораваат
на забите кои ги немаат
и коските кои крцкаат
со сказалките на саат
додека рацете ни извлекуваат
песни, поеми, облека
книги и филмови
хартиени сувенири на лагер
што ќе ни биде в сеќавање тогаш,
зборовите или времето во кое сме ги пишувале?
време победува камен
камен победува хартија
хартија победува време
време победува